Varkenshuis in Nieuwe Oogst!!

november 30, 2012

link: http://varkenshuis.nl/assets/nieuwe-oogst_1.pdf

nieuwe oogst_1

 

Advertenties

Wat een ontspannen filmpje/interview over het Varkenshuis Rotterdam op de Kaap op Rotterdam TV!

november 24, 2012

Fantasie van de Stad: “Varkens op Katendrecht’vimeo.comOp Katendrecht zijn plannen om varkens te gaan houden.


Hammen en coppa in het zout, droge worsten gedraaid, bloedworst gemaakt, volgt nog fantastische pate en niet te vergeten prachtig buikspek wat voorlopig nog even wacht in de vriezer…Ja is er weer geslacht! Deze keer een liefdevol slachtverhaal uit het boek van Claudia Schreiber: Emma’s geluk. slachtverhaal

augustus 9, 2012

droge worst met o.a hazelnoot, cognac en salie, en droge worst met o.a venkel, cognac en rozemarijn. Bloedworst met niertjes, hart, lever, haas, appel, sjalot, cognac en uiteraard bloed.

Emma hield van al haar varkens. Ze gaf alle dieren een naam, aaide ze elke dag uitgebreid en liefdevol. Ze speelde met haar varkens, zoals andere mensen dat met hun honden doen.

De varkens op hun beurt hielden van hun bazin. Ze vertrouwden haar. Toen Emma de boerderij had overgenomen, wilde ze het gegil van de varkens op slachtdag niet meer horen. Jaar na jaar had ze moeten aanzien hoe wanhopig de varkens probeerden zich vrij te worstelen. Hoe lang ze in doodsangst verkeerden als twee of drie sterke mannen ze aan een strop naar de slachtplaats sleepten. Emma slachte in haar eentje. In een mannenbroek, enorme groene laarzen en een lange, witte rubberen schort waarvan de banden twee keer om haar lichaam waren gewikkeld, liep ze over het erf.

Voor haar buik bungelde een riem met de leren meskoker en een slijpmes. Emma klakte zachtjes met haar tong en het varken drentelde braaf achter haar aan.

Emma ging zitten op de met donker basalt geplaveide binnenplaats, precies onder de takel. Het varken stond naast haar. Ze aaide het dier met lange halen over kop en rug, telkens weer.

Ze aaide steeds met dezelfde beweging, klopte het beest zachtjes op zijn vel en sprak de hele tijd met hem. Het varken was als een hond bij Emma op de grond gaan liggen. Voorzichtig knoopte Emma een leren band om de achterpoten van het varken en maakte die vast aan een ijzeren haak in de grond. Met haar rechterarm hield ze het varken aan de voorpoten vast, praatte er zacht tegen en kuste het dier op het voorhoofd, precies op de plek waar de mannen vroeger de ijzeren pin in de hersenpan van de varkens schoten. Het varken lag er nog steeds rustig bij en maakte geen geluid.

Terwijl Emma zachtjes tegen het dier bleef praten, draaide ze het op zijn rug. Nu ging alles heel snel. Emma trok het scherpe, lange mes en sneed het varken zonder aarzeling met een snelle, precieze beweging de keel door. Het bloed spoot naar buiten. Het varken lag doodstil, maar Emma hield het nog steeds aan zijn poten vast. Ze begon hardop te tellen: ‘een, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven, acht.’ De ademhaling van het dier werd langzamer en vlakker. Het bloed stroomde stotend uit de wond en stroomde op de stenen. Het varken keek Emma met grote ogen aan. Nu bewoog het zich ook, de spieren verkrampten. Max was nu dichtbij Emma en hoorde hoe ze zachtjes en liefdevol tegen het dier sprak:’Mijn kleine lieve varkentje, mijn kleine zusje. Dank je wel dat je bij me was. Ik heb zoveel, zo ontzettend veel van je gehouden. Het doet geen pijn, zie je wel? Ik had je toch beloofd dat het geen pijn zou doen. Dag mijn varkentje, daag.’

Stukje bij beetje hield de straal bloed op en liet het varken langzaam en in stilte het leven uit zijn lichaam stromen, geborgen in Emma’s armen.

Max was verbijsterd, hij trilde over zijn hele lichaam. Emma keek hem niet aan. Ze stond vermoeid op en liep naar een schaal toe, die met warm water was gevuld. Ze waste het bloed van haar handen, waste het mes af en legde het terzijde. Ze droogde haar handen af, kieperde het water over haar met bloed besmeurde schort, nam een tuinslang en spoot de grond schoon. Het dode dier lag

star en stil, met de wijd openstaande wond aan zijn hals. Max fluisterde:’Dat heb ik nog nooit gezien.’ Hij had eigenlijk willen zeggen dat hij nog nooit zo’n sterke vrouw als Emma had gezien. Nog nooit. Zonder iets te zeggen liep Emma de tuin in en plukte een appel. Ze pakte het mes en hield het Max voor de borst, met het lemmet naar boven. Ze liet de appel op het mes vallen. De appel viel meteen in twee helften op de grond. ‘Ik mag geen druk op het mes zetten. Het moet heel gemakkelijk door de hals glijden. Wil je weten waarom ik dat zo doe?’ Hij knikte. ‘Voor de dieren is de angst voor de dood het ergst, niet de dood zelf.’ Max vroeg:’De dood is niet erg?’ ‘Niet als iemand je vasthoudt. Niet als je snel op de juiste manier de keel doorsnijdt. Zo’n dood is als de dood in de vrije natuur. Als een schaap door een wolf wordt verscheurd, komen er bij het stervende dier hormonen vrij die als een narcoticum werken. Even sterk als morfine: het dier sterft zonder pijn. Mijn varkens kennen mij. Ze verwachten geen kwaad. Ze lopen achter mij aan, ze vertrouwen mij. Dat buit ik uit.’ ‘En of jij dat uitbuit! Zij vertrouwen jou en jij maakt ze dood.’

‘Varkens zijn op de wereld om gedood te worden. Ze leven een heerlijk leven om gezond dood te gaan en tot worst te worden verwerkt. Ze leven zorgeloos bij mij en zelfs hun dood is gelukkig.’

‘Wat is nou een gelukkige dood?’ Emma keek Max aan en ving zijn blik op. Ze keek hem strak aan en zei: ‘Die van mijn hand.’ Max keek weer naar het dode varken en zweeg.


Rinus – 250 kg varkensgeschiedenis

januari 26, 2012

foto: Gwen Mustamu

Beste mensen,

De Slacht van Rinus.

Van al onze varkens is Rinus de grootste.
Regelmatig, als wij bezoek krijgen, en Rinus intensief bezig is met het Bosonderzoek ‘Het varken als Landschapsontwikkelaar’, worden er opmerkingen gemaakt, over wat Rinus nog meer kan zijn.

Toen wij Rinus kregen had hij een een rode gloed over zijn vacht.
Ons werd verteld dat dat heel soms voorkomt en dat dat een verwijzing kon zijn naar zijn over-over-grootvader, een wildzijn.
Inmiddels is de rode gloed zo goed als verdwenen.

Vroeger was Rinus vooral een reizend varken; hij is onder andere in Coevorden, Tilburg en Baarn geweest.
Het afgelopen jaar is hij, samen met Alie en haar biggen, bezig met het onderzoeken van hun invloed op een stuk bos van 3 hectare.

23 januari zullen wij Rinus laten slachten.
Rinus is dan twee jaar oud en zo’n 250 kilo.

Als u Rinus gekend heeft, of zou willen leren kennen, en wilt proeven wat Rinus nog meer kan zijn,
kan dat vanaf begin februari.

Wij bieden Rinus als proeverij in passende kadoverpakking voor 2 personen te koop aan.
Deze bijzondere proeverij kost €42,50 en bevat:
– weckpotje Rillettes
– 2 verse worsten
– 2 droge worsten
– 2 bloedwosten
– stuk gemarineerd buikspek
– stuk pate
– 2 ribkarbonades
– een foto en het verhaal van Rinus
– lijst met ingredienten en hoe te bereiden
Uiteraard is alles zelf bereid!

Als u interesse heeft horen wij graag van U.

U kunt contact opnemen met:
elles@peergroup.nl
sjef@sjefmeijman.nl

Sjef en Elles


En een krantenartikel….

november 28, 2011

Niet erg diepgaand, maar wel leuk dat film en eten worden uitgelicht!


Meat & Eat boerderij ’t Schop Hilvarenbeek op 24 november.

november 28, 2011

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

foto’s: Tineke Schuurmans

Op 24 november, van 17 tot 21 uur, organiseert mEATing een ‘meet&eat’, met als thema ‘het onlosmakelijke verbond tussen mens en varken’.
17 uur ontvangst bij Hilvaria Studio’s, bekijken van de tentoonstelling mEATing
18 uur start van het programma bij Boerderij ’t Schop in Hilvarenbeek.

De avond wordt geopend met de film BLOED van Dinanda Luttikhedde en Nelleke Koop/Peergroup. De film volgt Sjef Meijman en Elles Kiers, die na zeven maanden met hun Bunte Bentheimers samen te hebben geleefd Bom laten slachten en zijn vlees verwerken en eten. BLOED is opgenomen tijdens ‘mEATing|mens-en-vlees’ in 2010.
Ir. Onno van Eijk, Senior Onderzoeker systeeminnovaties Veehouderij, zal op de film reageren en ingaan op verbinding en duurzaamheid en de betekenis van een kunstproject zoals ‘het varkenshuis’ in de weg naar bewustzijn en ontwikkeling naar duurzaamheid.
Prof. dr. Michiel Korthals, professor toegepaste filosofie, zal ingaan op het intelligentie-niveau van varkens.

Het doel is om mensen uit verschillende disciplines die vanuit elk een eigen invalshoek met de problematiek van bewustwording, verbinding en verduurzaming bezig zijn met elkaar in dialoog te brengen.
De problematiek in de voedselproductie en de gezondheidszorg, de wensen en mogelijkheden die wij hebben, zijn talrijk, maar gedeeltelijk omringd door taboes, afkeer, ethische bezwaren en wat als sympathiek omarmd wordt is nog niet altijd de goede oplossing voor een probleem.
Samenbrengen, samensmeden, openingen ontdekken, dwarsverbanden leggen, visies die elkaar kunnen kruisen en elkaar kunnen verrijken, dat is het doel.
Zoals in de bijlage staat verwachten we niet dat we tot een eenduidige oplossing komen, maar streven we er wel naar om een basis te leggen om op voort te kunnen denken en handelen.

Elles Kiers (Peergroup) verzorgt het driegangen diner. Zij heeft bij mEATing al eerder zeer bijzondere maaltijden geserveerd. Naast haar smaakbewustzijn heeft zij oog voor de manier waarop eten gebracht wordt en speelt de herkomst van voedsel en het sociale aspect van eten een belangrijke rol.

meet&eat is een idee van mEATing en wordt georganiseerd in nauwe samenwerking met LIB (Stuurgroep Landbouw Innovatie Brabant), ZLTO en boerderij ’t Schop.

De avond staat onder leiding van Ralf Bodelier, journalist en presentator.


Stukje van Oogtv over Varkenshuis Nieuweweg Groningen

september 22, 2011